Ile szkła wodnego na worek cementu – systemy izolacyjne | Hydrostop – Izolacje na zawsze

Ile szkła wodnego na worek cementu? Proporcje, działanie i trwała alternatywa

Najkrótsza odpowiedź brzmi: nie istnieje jedna uniwersalna proporcja szkła wodnego na worek cementu. W badaniach laboratoryjnych spotyka się dawki od około 1% do kilku procent masy cementu, ale dotyczą one konkretnych zapraw, zaczynów iniekcyjnych oraz ściśle określonych parametrów badawczych. Nie można na tej podstawie stworzyć ogólnej receptury do zabezpieczania fundamentów, piwnic czy zbiorników.

Najważniejsze jest jednak inne rozróżnienie: szkło wodne dodane do cementu nie jest hydroizolacją przeciwwodną. Może zmienić czas wiązania, ograniczyć sorpcję wody lub częściowo zmodyfikować strukturę porów, ale nie tworzy kompletnego zabezpieczenia konstrukcji przed stałym kontaktem z wodą ani jej naporem.

Czym jest szkło wodne?

Szkło wodne to handlowa nazwa wodnego roztworu krzemianów alkalicznych, najczęściej krzemianu sodu, a rzadziej krzemianu potasu. Nie jest to jeden materiał o zawsze identycznych właściwościach.

Poszczególne produkty mogą różnić się między innymi:

• stosunkiem krzemionki do tlenku sodu, określanym jako moduł krzemianowy,
• zawartością substancji stałych,
• gęstością i lepkością,
• odczynem,
• reaktywnością,
• obecnością dodatkowych składników modyfikujących.

Dlatego samo określenie „szkło wodne” nie wystarcza do ustalenia prawidłowej receptury. Litr jednego produktu może zawierać inną ilość aktywnych składników niż litr produktu innego typu. Z tego samego powodu nie należy zamieniać kilogramów na litry bez sprawdzenia gęstości konkretnego preparatu.

W materiałach cementowych krzemiany mogą reagować z dostępnymi związkami wapnia, w tym z wodorotlenkiem wapnia powstającym podczas hydratacji cementu. W wyniku reakcji mogą tworzyć się dodatkowe produkty krzemianowo-wapniowe, które częściowo wypełniają pory materiału.[1][2]

Efekt nie jest jednak identyczny w każdej zaprawie i nie oznacza automatycznego uzyskania wodoszczelnej konstrukcji.

Ile szkła wodnego na 25 kg cementu?

W literaturze można znaleźć różne poziomy dozowania, ale trzeba je odczytywać razem z informacją o rodzaju badanego materiału. Poniższa tabela nie jest instrukcją wykonania hydroizolacji. Pokazuje jedynie matematyczne przeliczenie dawek zastosowanych w wybranych badaniach.

Kontekst badania	Badana dawka względem masy cementu	Przeliczenie na 25 kg cementu	Jak należy interpretować wynik
Zaprawa z kruszywem betonowym z recyklingu	1–5%	0,25–1,25 kg	Badano wytrzymałość, sorpcję, porowatość i odporność chemiczną. Najkorzystniejsze wyniki w tej konkretnej recepturze uzyskano przy 2–3%.[4]
Ten sam program badawczy – zakres 2–3%	2–3%	0,50–0,75 kg	Wynik dotyczył określonej zaprawy z kruszywem pochodzącym z recyklingu. Nie jest uniwersalną recepturą dla zwykłej zaprawy ani izolacji fundamentu.[4]
Zaczyny cementowo-krzemianowe o wysokim współczynniku wodno-spoiwowym	4,4–7,5%	1,10–1,875 kg	Szkło wodne pełniło funkcję przyspieszacza w zaczynach iniekcyjnych przeznaczonych do wzmacniania gruntu i ograniczania przepływu wody.[5]
Zakres oceniony korzystniej w części badań zaczynów iniekcyjnych	4,4–5,7%	1,10–1,425 kg	Dotyczy materiału iniekcyjnego o zupełnie innej konsystencji i przeznaczeniu niż zaprawa nakładana na ścianę.[5]

W popularnych poradnikach można spotkać zalecenie, aby na worek cementu 25 kg dodawać 1,25–2,5 kg szkła wodnego, czyli 5–10% masy cementu. Tego zakresu nie należy jednak przedstawiać jako uniwersalnej proporcji zapewniającej szczelność.

Bez określenia rodzaju szkła wodnego, jego stężenia, składu zaprawy, ilości wody, rodzaju kruszywa i oczekiwanych parametrów taka liczba ma niewielką wartość techniczną.

Przeliczenie procentów na worek cementu 25 kg

• 1% z 25 kg cementu to 0,25 kg szkła wodnego,
• 2% to 0,50 kg,
• 3% to 0,75 kg,
• 4% to 1,00 kg,
• 5% to 1,25 kg,
• 10% to 2,50 kg.

Są to wyłącznie przeliczenia matematyczne. Nie oznacza to, że każda z wymienionych dawek jest właściwa.

W praktyce dodatek szkła wodnego może zmienić ilość cieczy w mieszance, urabialność, czas wiązania, skurcz i mikrostrukturę stwardniałego materiału. Receptura powinna być oceniona badaniami wykonanymi dla dokładnie tych surowców, które mają zostać użyte.

Ile szkła wodnego na worek cementu 50 kg?

Dla worka cementu o masie 50 kg te same udziały procentowe odpowiadają następującym ilościom:

Udział szkła wodnego	Ilość na 50 kg cementu
1%	0,50 kg
2%	1,00 kg
3%	1,50 kg
4%	2,00 kg
5%	2,50 kg
10%	5,00 kg

Także ta tabela nie jest recepturą hydroizolacji. Pokazuje jedynie sposób przeliczania wartości procentowych.

Nie należy również automatycznie przyjmować, że kilogram szkła wodnego odpowiada jednemu litrowi. Właściwe przeliczenie na litry wymaga znajomości gęstości konkretnego roztworu.

Dlaczego nie ma jednej proporcji szkła wodnego do cementu?

Pytanie „ile szkła wodnego na worek cementu” zakłada, że cement i szkło wodne są materiałami jednorodnymi, a efekt zależy wyłącznie od proporcji. W rzeczywistości o wyniku decyduje cały układ materiałowy.

Rodzaj i stężenie szkła wodnego

Dwa roztwory o różnym module krzemianowym i różnej zawartości substancji stałych nie są równoważne. Dodanie tej samej liczby litrów może oznaczać wprowadzenie zupełnie innej ilości krzemianów oraz wody.

Rodzaj cementu

Cementy różnią się składem klinkieru, zawartością dodatków mineralnych i przebiegiem hydratacji. Zmienia się przez to ilość dostępnych związków wapnia oraz szybkość reakcji z krzemianami.

Współczynnik wodno-cementowy

Szkło wodne jest roztworem wodnym. Wprowadzenie go do mieszanki bez korekty wody zarobowej zmienia rzeczywisty współczynnik w/c. Może to wpłynąć na porowatość, wytrzymałość i skurcz materiału.

Nie można więc traktować szkła wodnego jako składnika dodawanego niezależnie od pozostałej części receptury.

Przeznaczenie mieszanki

Inne wymagania ma zaprawa naprawcza, inne jastrych, a jeszcze inne zaczyn iniekcyjny podawany w grunt. Dawka odpowiednia jako przyspieszacz w bardzo płynnym zaczynie nie może zostać bezpośrednio przeniesiona do zaprawy przeznaczonej do pokrywania ściany.

Warunki dojrzewania i eksploatacji

Znaczenie mają temperatura, wilgotność, dostęp dwutlenku węgla, skład wody, cykle wysychania i nawilżania oraz ciśnienie hydrostatyczne.

Poprawa jednego parametru w badaniu laboratoryjnym nie dowodzi trwałej skuteczności w każdych warunkach eksploatacji.

Jak szkło wodne działa w zaprawie i betonie?

Badania nad powierzchniowymi preparatami krzemianowymi pokazują, że mogą one zmniejszać porowatość warstwy przypowierzchniowej i ograniczać wnikanie wody.[1] Mechanizm wiąże się między innymi z reakcją aktywnych krzemianów z portlandytem i powstawaniem dodatkowych produktów podobnych do uwodnionych krzemianów wapnia.

Trzeba jednak zachować dwa ważne zastrzeżenia.

Szkło wodne może twardnieć na kilka sposobów. W obecności dwutlenku węgla rozpuszczalne krzemiany ulegają zakwaszeniu, w wyniku czego powstaje żel krzemionkowy oraz węglany alkaliczne. Mechanizm ten jest wykorzystywany między innymi podczas utwardzania spoiw krzemianowych wymuszonym strumieniem CO₂.

W zaprawie cementowej równolegle zachodzą reakcje krzemianów z dostępnymi związkami wapnia, prowadzące do powstawania produktów o charakterze uwodnionych krzemianów wapnia. Nie oznacza to jednak, że cała ilość szkła wodnego zostaje równomiernie i trwale związana.

Karbonatyzacja zależy od dostępu CO₂ i postępuje od powierzchni, natomiast reakcja ze składnikami cementu zależy od ich dostępności i składu zaprawy. W porach mogą pozostać rozpuszczalne lub słabo związane składniki podatne na ponowne uwodnienie i wymywanie.

Dlatego stwardnienie szkła wodnego nie jest równoznaczne z wykonaniem hydroizolacji przeciwwodnej. Materiał może miejscowo zmniejszać porowatość albo zmieniać właściwości powierzchni, ale nie tworzy kompletnego systemu odpornego na stały kontakt z wodą i ciśnienie hydrostatyczne.

Po pierwsze, badania powierzchniowego impregnatu nie są tym samym co badania szkła wodnego wlanego do całej mieszanki cementowej. Preparat nanoszony na stwardniały beton działa w innej strefie, przy innym dostępie reagentów i w innych warunkach wilgotnościowych.

Po drugie, ograniczenie absorpcji lub przepuszczalności powierzchni nie jest równoznaczne z wykonaniem hydroizolacji przeciwwodnej.

Materiały krzemianowe są zasadniczo hydrofilowe. Nie tworzą typowego efektu odpychania wody charakterystycznego dla niektórych preparatów silanowych i siloksanowych.[2][3]

Mogą częściowo ograniczać transport wody przez zmianę struktury porów, ale nie oznacza to powstania elastycznej, ciągłej i odpornej na ciśnienie bariery hydroizolacyjnej.

Dlaczego szkło wodne nie jest hydroizolacją przeciwwodną?

Hydroizolacja przeciwwodna ma zabezpieczać konstrukcję w warunkach długotrwałego kontaktu z wodą, często również przy jej naporze. Musi uwzględniać nie tylko nasiąkliwość samego betonu, lecz także wszystkie potencjalne drogi przepływu wody.

Sama mieszanina cementu i szkła wodnego nie rozwiązuje problemów takich jak:

• rysy i pęknięcia konstrukcji,
• przerwy robocze po kolejnych etapach betonowania,
• dylatacje,
• połączenia płyty ze ścianami,
• przejścia rur i instalacji,
• gniazda żwirowe,
• nieprawidłowe zagęszczenie betonu,
• ubytki i nieciągłości podłoża,
• nieszczelne styki różnych materiałów.

Nawet gdy dodatek zmniejszy sorpcję laboratoryjnej próbki, woda może przedostać się przez detal wykonawczy znajdujący się obok. Z tego względu hydroizolacja przeciwwodna musi być traktowana jako system obejmujący materiał, przygotowanie podłoża, uszczelnienie połączeń i kontrolę wykonania.

Szkło wodne nie jest samodzielną hydroizolacją przeciwwodną. Nie należy go traktować jako zamiennika systemowego uszczelnienia fundamentu, piwnicy, płyty fundamentowej, tunelu ani zbiornika.

Również badania naukowe, w których odnotowano zmniejszenie sorpcji lub porowatości, nie dają podstaw do stwierdzenia, że przypadkowa mieszanina cementu ze szkłem wodnym będzie odporna na stały napór wody.

Zmniejszenie nasiąkliwości, ograniczenie pylenia powierzchni, obniżenie sorpcji oraz wykonanie hydroizolacji przeciwwodnej to różne właściwości i różne wymagania techniczne.

Czy szkło wodne trwale uszczelnia beton?

Nie można uznać, że dodanie zwykłego szkła wodnego do cementu trwale uszczelni beton.

Część krzemianów może zareagować z dostępnymi związkami wapnia i uczestniczyć w tworzeniu dodatkowych produktów wypełniających pory. Nie oznacza to jednak, że cała ilość wlanego szkła wodnego zostanie równomiernie i trwale wbudowana w strukturę materiału.

W porach mogą pozostać składniki:

• rozpuszczalne,
• słabo związane,
• niewystarczająco przereagowane,
• rozłożone nierównomiernie w objętości zaprawy.

Podczas długotrwałego kontaktu z wodą składniki te mogą się ponownie uwadniać, przechodzić do roztworu i być stopniowo wymywane.

Nie oznacza to, że wszystkie produkty reakcji szkła wodnego z cementem natychmiast się rozpuszczą. Część może zostać związana w trwałych produktach krzemianowo-wapniowych. Problem polega na tym, że w warunkach budowy nie ma kontroli nad tym, jaka część dodatku rzeczywiście przereagowała i w jakim stopniu uszczelniła strukturę materiału.

Co dzieje się ze szkłem wodnym podczas długiego kontaktu z wodą?

Literatura dotycząca zaczynów krzemianowych opisuje degradację związaną między innymi z:

• wymywaniem rozpuszczalnych składników,
• rozpuszczaniem żelu,
• erozją pod wpływem przepływającej wody,
• skurczem żelu wskutek synerezy,
• powstawaniem pustek,
• ponownym wzrostem przepuszczalności uszczelnionego ośrodka.[6]

Badania te dotyczą przede wszystkim iniekcji gruntowych i zapór ziemnych, dlatego nie należy bezpośrednio przenosić wszystkich ich wyników na zwykły beton konstrukcyjny.

Pokazują jednak ważną zasadę: nieprzereagowanego lub słabo ustabilizowanego krzemianu nie można automatycznie uznać za trwałą barierę przeciwwodną.

W przypadku konstrukcji poddanej stałemu naporowi wody szczególnie istotne jest także to, że przepływ może stopniowo usuwać składniki rozpuszczalne. Wraz ze zmianą struktury porów może ponownie zwiększać się droga dostępna dla wody.

Więcej rozwiązań, których warto unikać przy projektowaniu zabezpieczenia konstrukcji, opisano w materiale Hydrostop: Czego należy unikać przy planowaniu izolacji.

Czy szkło wodne ma zastosowanie w budownictwie?

Tak, ale jego zastosowanie powinno wynikać z konkretnej technologii, a nie z założenia, że każdy dodatek krzemianu automatycznie tworzy hydroizolację.

Szkło wodne może być wykorzystywane między innymi:

• jako składnik opracowanych przemysłowo impregnatów i utwardzaczy powierzchniowych,
• do modyfikacji wybranych zapraw,
• jako przyspieszacz w niektórych zaczynach iniekcyjnych,
• do ograniczania pylenia powierzchni mineralnych,
• jako surowiec w specjalistycznych formulacjach chemii budowlanej.

W każdym z tych przypadków znaczenie ma pełny skład produktu, sposób aplikacji i zakres przeprowadzonych badań.

Samodzielne wlanie szkła wodnego do betoniarki nie odtwarza działania gotowego systemu opracowanego przez producenta. Nie daje również kontroli nad skurczem, przyczepnością, czasem wiązania ani zachowaniem materiału podczas wieloletniego oddziaływania wody.

Jakie ryzyko wiąże się z dodaniem zbyt dużej ilości szkła wodnego?

Większa ilość dodatku nie oznacza automatycznie lepszego uszczelnienia. Nadmierne lub niekontrolowane dozowanie może powodować:

• bardzo szybkie wiązanie,
• skrócenie czasu potrzebnego na wymieszanie i aplikację,
• pogorszenie urabialności,
• problemy z prawidłowym zagęszczeniem,
• nierównomierne rozmieszczenie dodatku,
• zwiększony skurcz,
• zmianę wytrzymałości,
• powstawanie wykwitów alkalicznych.

W badaniach zaczynów cementowo-krzemianowych szkło wodne było stosowane między innymi jako przyspieszacz, a czasy wiązania mogły być bardzo krótkie.[5] Taka właściwość może być potrzebna przy specjalistycznej iniekcji, ale jest niepożądana w zwykłej zaprawie, której wykonawca nie zdąży prawidłowo wymieszać i rozprowadzić.

Co zastosować zamiast szkła wodnego do uszczelnienia betonu?

Właściwa alternatywa zależy od etapu budowy i rodzaju problemu. Nie istnieje jeden produkt przeznaczony do wszystkich sytuacji.

Nowy beton

Jeżeli element dopiero będzie wykonywany, rozwiązanie można wprowadzić już na etapie przygotowywania mieszanki.

Hydrostop-Mix jest domieszką krystalizującą przeznaczoną do poprawiania wodoszczelności betonu. Stosuje się ją według określonego dozowania i technologii, zamiast tworzyć przypadkową recepturę z cementu i szkła wodnego.

Samo zastosowanie domieszki nie zwalnia jednak z prawidłowego zaprojektowania betonu, zbrojenia, przerw roboczych, dylatacji i przejść instalacyjnych.

Istniejąca konstrukcja betonowa lub żelbetowa

W przypadku gotowej konstrukcji potrzebna jest technologia przeznaczona do pracy na istniejącym podłożu.

Hydrostop-Mieszanka Profesjonalna jest rozwiązaniem do wykonywania ciężkiej izolacji przeciwwodnej konstrukcji betonowych i żelbetowych.

Przed aplikacją należy ocenić stan betonu, usunąć osłabione warstwy, prawidłowo przygotować podłoże oraz opracować rysy, styki i inne miejsca potencjalnego przecieku. Materiał nałożony na nieprzygotowaną powierzchnię nie naprawi wad konstrukcji.

Aktywny wyciek wody

Jeżeli woda już wypływa przez szczelinę lub ubytek, konieczne jest najpierw miejscowe zatrzymanie napływu.

Hydrostop-Fix jest cementem szybkowiążącym przeznaczonym do tamowania aktywnych wycieków w konstrukcjach betonowych.

Zaplombowanie pojedynczego miejsca nie zawsze kończy naprawę. Po zatrzymaniu przecieku trzeba ocenić całą strefę i wykonać właściwe uszczelnienie systemowe.

Przegląd rozwiązań przeznaczonych do różnych etapów prac znajduje się na stronie systemu krystalizujących uszczelnień betonu Hydrostop.

Jak dobrać właściwe rozwiązanie hydroizolacyjne?

Przed wyborem materiału warto ustalić:

1. Czy konstrukcja jest nowa, czy już istnieje?
2. Czy występuje jedynie podwyższona wilgotność, czy woda pod ciśnieniem?
3. Z której strony działa woda?
4. Czy podłoże jest monolitycznym betonem, murem czy konstrukcją mieszaną?
5. Czy występują aktywne przecieki, rysy lub dylatacje?
6. Czy znana jest rzeczywista przyczyna zawilgocenia?
7. Czy możliwe jest wykonanie izolacji od strony naporu wody?
8. Jakie wymagania dotyczące szczelności określono w projekcie?
9. Czy konstrukcja jest narażona na cykle zamarzania, sole lub agresję chemiczną?

Dopiero po takim rozpoznaniu można zdecydować, czy potrzebna jest domieszka do nowego betonu, mineralne uszczelnienie istniejącej konstrukcji, zaprawa naprawcza, materiał do tamowania wycieku czy zestaw kilku wzajemnie uzupełniających się rozwiązań.

Najczęściej zadawane pytania

Ile szkła wodnego dodać do 25 kg cementu?

W konkretnym badaniu zaprawy z kruszywem betonowym stosowano 1–5%, czyli 0,25–1,25 kg na 25 kg cementu, a najlepsze wyniki tej receptury uzyskano przy 2–3%.[4]

Nie jest to jednak uniwersalna instrukcja. Inne szkło wodne, cement, kruszywo i ilość wody mogą dać inny rezultat.

Ile szkła wodnego na worek cementu 50 kg?

Matematycznie 1% oznacza 0,5 kg, 2% – 1 kg, 3% – 1,5 kg, a 5% – 2,5 kg. Są to wyłącznie przeliczenia procentowe, a nie zalecenie wykonawcze ani receptura hydroizolacji przeciwwodnej.

Czy 5–10% szkła wodnego to prawidłowa proporcja?

Nie można uznać jej za proporcję uniwersalną. Zakres 5–10% pojawia się w poradnikach, ale bez pełnego składu mieszanki nie wiadomo, jakie będzie jego działanie.

W wykorzystanej literaturze badano zarówno 1–5% w zaprawie, jak i 4,4–7,5% w specjalnych zaczynach iniekcyjnych. Były to różne materiały i różne cele badań.[4][5]

Czy szkło wodne uszczelnia beton?

Może zmniejszać sorpcję, porowatość lub szybkość wnikania wody w określonych warunkach.[1][4] Nie oznacza to jednak wykonania hydroizolacji przeciwwodnej.

Szczelność konstrukcji zależy również od rys, przerw roboczych, dylatacji, przejść instalacyjnych i jakości wykonania.

Czy szkło wodne jest hydrofobowe?

Nie w takim znaczeniu jak typowe środki hydrofobizujące. Preparaty krzemianowe mogą częściowo wypełniać pory, ale zasadniczo nie działają przez trwałe odpychanie wody.[2][3]

Czy szkło wodne nadaje się do fundamentów?

Nie powinno być stosowane jako jedyna hydroizolacja fundamentów narażonych na wodę gruntową. Fundament wymaga systemowego zabezpieczenia dobranego do warunków gruntowo-wodnych, konstrukcji i detali wykonawczych.

Czy można uszczelnić piwnicę cementem ze szkłem wodnym?

Taka mieszanina nie stanowi kompletnego systemu izolacji przeciwwodnej. Najpierw trzeba zidentyfikować drogę napływu wody, stan podłoża, rysy, połączenia i ewentualne ciśnienie hydrostatyczne. Dopiero wtedy można dobrać rozwiązanie do istniejącej konstrukcji.

Czy szkło wodne można stosować w zbiorniku na wodę?

Nie należy traktować samego szkła wodnego jako hydroizolacji zbiornika. Zbiornik wymaga ciągłego systemu uszczelniającego oraz właściwego opracowania przerw roboczych, przejść instalacyjnych, naroży i ewentualnych rys.

Czy większa ilość szkła wodnego daje lepszy efekt?

Nie. Większa dawka może zmieniać czas wiązania, urabialność i skurcz, ale nie gwarantuje większej szczelności.

W badaniach zaczynów cementowo-krzemianowych szkło wodne działało jako silny przyspieszacz, a efekt zależał od całej receptury.[5]

Czy szkło wodne może zostać wymyte?

Nieprzereagowane lub słabo związane składniki krzemianowe mogą podczas długotrwałego kontaktu z wodą ponownie się uwadniać, przechodzić do roztworu i być wymywane. Nie oznacza to rozpuszczenia wszystkich produktów reakcji, ale ogranicza możliwość uznania zwykłego szkła wodnego za trwałą barierę przeciwwodną.

Podsumowanie

Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie, ile szkła wodnego należy dodać na worek cementu. W badaniach laboratoryjnych spotyka się różne dawki, najczęściej od około 1% do kilku procent masy cementu. Każda z nich dotyczy jednak konkretnego składu i konkretnego celu badania.

Najważniejsze wnioski są następujące:

• dawki ze źródeł naukowych nie są uniwersalną recepturą,
• szkło wodne może ograniczyć niektóre formy transportu wody, ale nie jest hydroizolacją przeciwwodną,
• nieprzereagowane lub słabo związane składniki mogą ulegać ponownemu uwodnieniu i wymywaniu,
• wynik zależy od właściwości szkła wodnego, cementu, kruszywa, ilości wody i warunków eksploatacji,
• większa dawka nie musi zapewniać lepszego efektu,
• fundamenty, piwnice i zbiorniki wymagają rozwiązania systemowego obejmującego również rysy, połączenia i przejścia instalacyjne.

Jeżeli celem jest trwałe zabezpieczenie konstrukcji przed wodą, właściwym punktem wyjścia nie jest przypadkowa proporcja szkła wodnego do cementu, lecz diagnoza problemu i dobór technologii przeznaczonej do nowych albo istniejących elementów betonowych.

Przypisy

[1] L. Jia, C. Shi, X. Pan, J. Zhang, L. Wu, „Effects of Inorganic Surface Treatment on Water Permeability of Cement-Based Materials”, Cement and Concrete Composites, t. 67, 2016, s. 85–92.

[2] Z. Song, X. Xue, Y. Li, N. Zhang i in., „Experimental Exploration of the Waterproofing Mechanism of Inorganic Sodium Silicate-Based Concrete Sealers”, Construction and Building Materials, t. 104, 2016, s. 276–283.

[3] L. Jiang, X. Xue, W. Zhang, J. Yang, H. Zhang i in., „The Investigation of Factors Affecting the Water Impermeability of Inorganic Sodium Silicate-Based Concrete Sealers”, Construction and Building Materials, t. 93, 2015, s. 729–736.

[4] B. Ali, „Effect of Aqueous Sodium Silicate on Properties of Recycled Aggregate Mortar”, SN Applied Sciences, t. 1, 2019, art. 1296.

[5] Z. Yu, L. Yang, S. Zhou, Q. Gong, H. Zhu, „Durability of Cement-Sodium Silicate Grouts with a High Water to Binder Ratio in Marine Environments”, Construction and Building Materials, t. 189, 2018, s. 550–559.

[6] J. Fu, Evaluation of Long-Term Performance of Sodium Silicate Grouted in Embankment Dams, KTH Royal Institute of Technology, Stockholm 2019.

[7] Hydrostop, „Czego należy unikać przy planowaniu izolacji”, materiał branżowy.

[8] Hydrostop, „System krystalizujących uszczelnień betonu”, materiały produktowe i branżowe producenta.

Dowiedz się więcej – Kliknij tutaj: https://www.hydrostop.pl/